Jadąc wczoraj tramwajem usłyszałam rozmowę dwóch pań w średnim wieku. Tramwaje to takie urocze miejsca, gdzie bez problemu można, a nawet nie ma się wyjścia, żeby nie poznać poglądów innych ludzi, ich historii życiowych i nie usłyszeć o masie problemów, które ich trapią. Zazwyczaj staram się mieć w uszach słuchawki i delektować ulubioną muzyką, jednak tym razem nie wyszło, słuchawki się zepsuły i właśnie jechałam kupić sobie nowe. Ale wracając do motywu pierwotnego - owe panie opowiadały sobie o swoich dzieciach i ich życiu, Jedna miała dwoje maturzystów, więc temat bieżący, ciekawy niezmiernie - jednak jedynie dla niej samej, gdyż koleżanka tylko czekała, aby opowiedzieć swoje. Kiedy jej towarzyszka zrobiła chwilową przerwę, by zaczerpnąć oddechu, wtrąciła jej się w zdanie. Zaczęła ubolewać nad swoim synem, któremu  komornik zajął cały majątek, dziad jeden i nadal do nachodzi, bo “to nadal za mało.” Szczerze mówiąc strasznie mnie irytuje takie gadanie, bo nikt za niewinność nie cierpi, a skoro narobiło się długów, których sie potem nie spłaca, to należy się spodziewać kary. Licytacje komornicze są wszak po to, by wierzyciele mogli odzyskać swoje mienie! Poza tym - komornicy w Szczecinie to nie są istoty z innej planety, które przyfrunęły w celu zniszczenia ludzkości. To jest ich praca, niewdzięczna bardzo, ale ma swój cel i sens. Och, dobrze, że panie wysiadły przede mną, bo pewnie bym nie wytrzymała i wypowiedziała swoje zdanie, a to mogłoby się zakończyć katastrofą.